تکنولوژی فضا

بهبود سلامت فضانوردان

بهبود سلامت فضانوردان
نوشته شده توسط shiva salimian

ناگفته نماند که هیچ پزشکی در فضا وجود ندارد، با توجه به اینکه محیط سخت منجر به جراحات هم می شود. محققان دانشگاه فنی Dresden TUD یک روش بیوپرینت سه بعدی را برای استفاده در فضا ایجاد کرده اند و پوست و استخوان جدیدی را با منابع موجود در اختیار فضانوردان قرار می دهند.

اشتراک گذاری

پرینتر سه بعدی برای فضانوردان

ناگفته نماند که هیچ پزشکی در فضا وجود ندارد، با توجه به اینکه محیط سخت منجر به جراحات هم می شود. محققان دانشگاه فنی Dresden TUD یک روش بیوپرینت سه بعدی را برای استفاده در فضا ایجاد کرده اند و پوست و استخوان جدیدی را با منابع موجود در اختیار فضانوردان قرار می دهند.

زندگی برای فضانوردان ساکن در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) آسان نیست. انسان تکامل یافته تا بتواند بر روی نیروی گرانش زمین زندگی کند، بنابراین بدن ما پس از خارج شدن از آن محیط به درستی کار نمی کند. ماهیچه ها آنچنانکه که باید، حرکت نمی کنند، ماهیچه ها از بین می روند و استخوان ها جرم خود را از دست میدهند و باعث شکستگی بیشتر می شوند.

این بدان معناست که فضانوردان می توانند از بیوپرینت سه بعدی بهره مند شوند، همانطور که روی زمین هم می تواند به جراحان و پزشکان کمک کند تا زخم ها را ترمیم کنند یا حتی اندام های جدید عملکردی را برای پیوند چاپ کنند. چاپ منظم سه بعدی قبلاً برای سفرهای فضایی در نظر گرفته شده است و به فضانوردان کمک می کند تا وسایل جدید یا حتی پناهگاه هایی را بسازند که بدور از گرد و غبار مریخ باشد.

بنابراین محققان TUD با هدف کمک به فضانوردان، با پرینت سه بعدی پوست برای برطرف کردن زخم ها، یا تکه های استخوانی، کمک کردند. اما دو ایده اصلی برای این ایده وجود دارد: اول، ممکن است تهیه این “جوهرهای زیستی” در فضا دشوار باشد، و ثانیا، جوهرهای مایع همیشه در محل مورد نیاز خود در میکرو گرانش باقی نمانند.

برای حل اولین مشکل، تیم TUD پیشنهاد کرد که خود فضانوردان می توانند منبع bio-ink باشند. پلاسمای موجود در خون می تواند برای ساخت سلول های پوستی استفاده شود، در حالی که سلول های بنیادی می توانند به استخوان تبدیل شوند.

سلول های پوستی می توانند با استفاده از پلاسمای خون انسان به عنوان یک” جوهر bio-ink “غنی از مواد مغذی – که می تواند به راحتی در دسترس افراد قرار گیرد، بایگانی شوند.” “تولید نمونه استخوان شامل چاپ سلولهای بنیادی انسانی با ترکیب مشابه bio-ink، با افزودن سیمان استخوان، فسفات کلسیم که به عنوان ماده پشتیبانی سازه است و متعاقباً در مرحله رشد جذب می شود.

Nieves Cubo عضو تیم

مشکل دوم، میکرو گرانش، با تغییر ویسکوزیته جوهر bio-ink پلاسمایی، که به طور معمول کاملاً روان است، برطرف شد. محققان methylcellulose و آلژنیک alginate را به مخلوط اضافه کردند که باعث افزایش ویسکوزیته جوهر می شود و مانع از حرکت آن در همه جا می شود. این مواد را می توان از گیاهان و جلبک ها تهیه کرد که فضانوردان در سفرهای طولانی احتمالاً در دسترس دارند‌.

توانایی سه بعدی bioprinting به فضانوردان اجازه می دهد تا در صورت بروز اضطراری به پزشکی واکنش نشان دهند.” به عنوان مثال، در مورد سوختگی، به جای اینکه از جای دیگری در بدن فضانورد پیوند زده شود، می توان از پوست جدید استفاده کرد.
“یا در مورد شکستگی های استخوان – که احتمالاً به دلیل بی وزنی فضا ایجاد می شود – استخوان جایگزینی می تواند در مناطق آسیب دیده وارد شود. در همه موارد، ماده بیوپرینت شده از خود فضانورد سرچشمه می گیرد، بنابراین مشکلی مثل قبول نکردن پیوند وجود نخواهد داشت.

Nieves Cubo عضو تیم
مترجم:بهاره محجوب
اشتراک گذاری

درباره نویسنده

shiva salimian