علوم پایه فضا

سیاره پلوتون یک سیاره کوتوله است

سیاره پلوتون یک سیاره کوتوله است
نوشته شده توسط shiva salimian

در سال 2006، پلوتون از سیاره بودن به سیاره کوتوله تنزل مقام پیدا کرد که سیاره کوتوله بودن در اخترشناسی تعریف و شرایط خود را دارد و اکنون بر اساس همان تعریف ممکن است یک شیء در کمربند اصلی سیارک ها به سیاره کوتوله ارتقا یابد.

اشتراک گذاری

در سال 2006، پلوتون از سیاره بودن به سیاره کوتوله تنزل مقام پیدا کرد که سیاره کوتوله بودن در اخترشناسی تعریف و شرایط خود را دارد و اکنون بر اساس همان تعریف ممکن است یک شیء در کمربند اصلی سیارک ها به سیاره کوتوله ارتقا یابد. مشاهدات جدید از جسمی به نام Hygiea نشان می دهد، که می تواند آن را به کوچکترین سیاره کوتوله در منظومه شمسی تبدیل کند.

اتحادیه بین المللی نجوم (IAU) در سال 2006 تعاریفی از اشیاء منظومه شمسی را ارائه داد. هر دو سیارات و سیارات کوتوله باید در مدار خورشید باشند و باید به اندازه کافی انبوه باشند که جرم آنها  به شکل تقریباً کروی درآیند. نکته اصلی تفاوت این دو در این است که یک سیاره مجبور است سایر اشیاء را از محیط اطراف مدار خود پاک کند اگر اینگونه نباشد این سیاره، یک سیاره کوتوله است. در ضمن سیاره کوتوله  نمی تواند یک ماه باشد.

Hygiea مدت طولانی به عنوان یک سیارک بزرگ طبقه بندی شده بود سه تا از چهار معیار یک سیاره کوتوله را داشت. در مدار خورشید قرار دارد به وضوح یک ماه  هم نیست و به عنوان یکی از اشیاء بزرگتر در کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری حرکت میکند و مدار خود را پاک نمیکند. اما اکنون، مشاهدات جدید نشان می دهد که Hygiea در واقع با معیار چهارم نیز مطابقت دارد.

اخترشناسان با استفاده از ابزار (SPHERE در تلسکوپ بسیار بزرگ VLT) در شیلی برخی از واضح ترین عکس های Hygiea  که تاکنون گرفته شده است را فاش کرده و دریافتند که با کمال تعجب  کروی شکل است و تا همین اواخر تصور می شد این سیاره بیشتر تخم مرغ شکل است.

این مشاهدات همچنین به ستاره شناسان اجازه می دهد دقیق تر ابعاد شی را مشخص کنند. به نظر می رسد Hygiea کمی بیش از 430 کیلومتر (267 مایل) عرض دارد که (در صورت طبقه بندی مجدد) می تواند آن را به کوچکترین سیاره کوتوله در منظومه شمسی تبدیل کند. کوچکترین سیاره کوتوله قبلی Ceres با عرض 950 کیلومتر (590 مایل) بیش از دو برابر آن است.

تعجب دیگری که از این مشاهدات حاصل شد عدم وجود دهانه های بزرگ اتشفشانی بود. در حالی که آنها دو مورد کوچک دهانه آتشنشانی را مشاهده کردند پیش بینی می شد اخترشناسان شاهد دهانه های آتشفشانی بسیار بزرگی در این سیارک باشند.

عدم وجود این دهانه های آتشفشانی به تیم نشان داد که باید داستان اصلی وجود داشته باشد. آنها با استفاده از شبیه سازی هایی دریافتند که خانواده سیارک ها هنگامی تشکیل می شوند که یک سیاره به عنوان  والد بزرگ در برخورد با پرتابه دیگر که بین 75 تا 150 کیلومتری (47 و 93 مایل) عرض  داشته باشد می تواند کاملاً خرد شده و آن را به اصلاح به قطعات مختلف از جمله  یک سیاره کوتوله تقریباً دور تبدیل کند.

مترجم: ساناز سلیمیان دستجردی

اشتراک گذاری

درباره نویسنده

shiva salimian