تکنولوژی

اپیدرمی VR حس جدیدیبه واقعیت مجازی

نوشته شده توسط تارا صفری

اگرچه فناوری واقعی سازی دنیای مجازی، ممکن است به کاربران اجازه دهد محیط های تولید شده توسط رایانه را ببینند و بشنوند، اما تا چه اندازه مردم می توانند آن دنیاهایی که هنوز محدود هستند را احساس کنند. به لطف سیستم “اپیدرمی VR ” امکان ایجاد تغییراتی در این زمینه فراهم شده است.
این فناوری آزمایشی توسط دانشمندان دانشگاه نورث وسترن ایالت ایلینویز و دانشگاه شهر هنگ کنگ بوجود آمده است، به این صورت که یک چسب الاستومر نازک، نرم و انعطاف پذیر، به طور موقت، به پوست کاربر می چسبد و او می تواند کمی آن را لمس کند.

در داخل این چسب، مجموعه ای از محرک های الکترونیکی بی سیم قرار گرفته است و از طریق دیسک، امکان کنترل آن فراهم شده است. نمونه ی اولیه در ابعاد  15 در 15 سانتی متر (5.9 اینچی) ایجاد شده و حاوی 32 دستگاه از این سیم ها و دیسک هاست. اگرچه امید می رود با کوچکتر شدن محرک ها، امکان قرار دادن محرک های بیشتر در یک تکه ی مشخص از این چسب ها بیشتر شود.

نحوه ی عملکرد این چسب ها به این صورت است، هنگامی که یک قسمتی از اپیدرمی VR فعال می شود – مانند یک بازی VR – ، برخی از محرک ها در برابر پوست فرد را  لرزان می کند و احساس لمس آن شخص را در منطقه خاصی تحریک می کند. هر یک از محرک ها به گونه ای طراحی شده اند که به شدت در 200 چرخه در ثانیه، طنین انداز شوند، این مقدار در واقع فرکانسی است که پوست انسان در آن بیشترین حساسیت را نشان می دهد.

همچنین برای شخص دیگر این امکان را فراهم می کند تا از راه دور، چسب شخص دیگر را در زمان واقعی با استفاده از رابط کاربری صفحه ی لمسی روی تلفن هوشمند یا تبلت، کنترل کند. به عنوان مثال، اگر “فرستنده” انگشت خود را روی صفحه ی گوشی خود بر روی ناحیه ی X تصویر لمس کند، “گیرنده” انگشت فرد فرستنده را در همان منطقه ی X بدن خود  احساس می کند. امید می رود که این عملکرد بتواند به شرکت کنندگان در گپ های تصویری اجازه دهد تا از طریق تلفن های هوشمند خود، تقریباً یکدیگر را لمس کنند.

علاوه بر این، این سیستم قبلا در دست های مصنوعی به کار برده شده است. محققان با نصب سنسورهای فشار بر روی نوک انگشت دست پروتزی جان گرت اندرسون، جانباز ارتش آمریكا و همچنین چسباندن یک تکه چسب VR  اپیدرمی بر روی بازوی وی متوجه شدند که وقتی او اشیاء را با دست می گیرد، سنسورهای موجود در پروتز دست او، محرک ها را در چسب فعال می کند، به این صورت که هرچه فشار انگشتان بیشتر شود، محرک ارتعاش بیشتر می شود. این فرآیند به او اجازه می دهد میزان فشاری که با دست خود در هنگام گرفتن شی بوجود می آورد را در دست خود احساس کند.

ما دانش خود در زمینه ی الکترونیکی کششی و انتقال انرژی بی سیم به کار گرفتیم تا بتوانیم یک مجموعه ی برتر از قطعات، از جمله محرک های مینیاتوری کوچک را در یک معماری پیشرفته ی طراحی شده، به عنوان یک وسیله ی پوشیدنی با لایه پوستی قرار دهیم.”  نتیجه ی ادامه ی این مطالعه، منجر به انجام مطالعات دیگر با  پروفسور یونگانگ هوانگ شد. پروفسور جان A راجرز می گوید: “ما احساس می کنیم که این یک نقطه ی شروع خوب است که به طور طبیعی با سیستم های کامل بدن و صدها یا هزاران محرک و برنامه ریزی گسسته، قابل برنامه ریزی خواهند بود.

پروفسور جان A راجرز نورث وسترن

مقاله ای درباره ی چنین تحقیقاتی، اخیراً در مجله Nature منتشر شده است.

اشتراک گذاری

درباره نویسنده

تارا صفری